5/2021

 

Jakby tu zacząć... Dopadło mnie. Zostałam wątpliwą królową...

Zaskoczenie pełne. Węch i smak mam, wczoraj jak wracałam z testu- wdrapałam się na swoje 4. piętro prawie bez zadyszki. Kaszel też nie jakiś bardzo upierdliwy. Tylko gorączka- codzienne wskazania maksymalne o 2-3 kreski wyższe i coraz trudniej "zbijalna". Jeszcze nie przekroczyła 39 i mam nadzieję, że nie przekroczy. Rozmawiałam z lekarzem, Mówił, że objawy narastają powoli, do mniej więcej 7-8 dnia od momentu pierwszych. Mam nadzieję, że ma rację, bo męczę się od 1.01. wieczorem. Nadmieniam, że tego dnia po powrocie z pracy rzutem na taśmę robiłam jeszcze pierogi. Teraz już bym się nie podjęła...

Izolacja do 15., kwarantanna dla członków rodziny do 22. Szefowa w ogóle nie bierze pod uwagę tego, że 18.01 mogę jednak do pracy nie wrócić, jeśli ostatnie 3 dni nie będą zupełnie bezobjawowe. Ze Starszym od 28.12 nie miałam kontaktu, ale Młodszego bardzo boli ZOMZ.

Kontaktu z Sanepidu- absolutne zero. Pewnie powinnam zgłosić przez IKP, ale zawsze mogę nie mieć siły, prawda?

Nie wiem, gdzie złapałam. W ostatnim tygodniu grudnia paru pacjentów było takich, że dałabym im skierowanie na test za sam wygląd. Maska, rękawiczki, obfitość płynu dezynfekcyjnego i unikanie sklepów typu "biedra" jak widać nie wystarczyły.

A jako wisienkę na torcie dodam, że na 4.01 miałam konkretnie umówione szczepienie...