13/2023

Jak się powiedziało "A", to trzeba powiedzieć "B" i "C".

Złożyłam dzisiaj wypowiedzenie. Te wszystkie kropelki goryczy, które przepełniały czarę- przepracowałam sobie w głowie w ciągu ostatnich dwóch tygodni. I stwierdziłam, że nie ma sensu wylewać jadu, wyrzucać żali na wierzch, bo w takiej zatrutej atmosferze będę musiała pracować kolejne trzy miesiące. Najlepiej wziąć to na spokojnie i na chłodno, bez pretensji, których uzbierała się cała masa... Na pytanie "Dlaczego?" odpowiedziałam krótko: "Pieniądze i składki. Mam 4,5 roku do wieku emerytalnego i zależy mi na jak najwyższej ozusowanej pensji". Z tym argumentem- po usłyszeniu kwoty- szefowa nawet nie dyskutowała. Już nie było: "Ale ja bez pani nie dam rady..." Mam podpisane wypowiedzenie, "wpłynęło dnia..." itd. Oczywiście o porozumieniu stron i skróceniu wypowiedzenia nie może być mowy, kto by się dobrowolnie pozbył taniej siły roboczej? Mam tylko nadzieję, że wezmę zaplanowane urlopy w maju i w czerwcu. Niech się temat "uleży", wrócę do niego po świętach.

Inna sprawa- że nawet gdybym chciała zostać z obecną (bardzo niską) pensją, to i tak nikt mi nie da gwarancji, że ta apteka przetrwa kolejne 4,5 roku. Za dużo widzę, za dużo wiem... Szefowa ukręciła bat na siebie, dając mi- dla własnej wygody- dostęp do niektórych rzeczy. Liczyć jeszcze w miarę potrafię... I wolę odejść wtedy, kiedy jeszcze mam gdzie i za porządne pieniądze. Pracy na pewno będzie więcej, ale będę wiedziała, za co pracuję. Coś za coś. 

I tyle. Stres trochę odpuścił. I cała męska część rodziny mnie wspiera 😃.