24/2023

 

Pójście po pomoc to był jednak dobry pomysł.

Tabletki biorę kilka dni. Już nie mam "trzęsionki", w miarę nieźle śpię, lepiej ogarniam rzeczywistość. Nawet mogę powiedzieć, że nabrałam dystansu. Co ma być, to będzie.

Operacja szefowej- to jedna z największych operacji brzusznych u kobiety. Planowana na za tydzień. Pod nóż idzie wszystko. Ściągany chirurg z innego szpitala. Szefowa raczej nie dojdzie do siebie w 10 dni. Ba!- żeby ją tylko w ciągu tych 10 dni wypuścili ze szpitala. A nawet jeśli- to nie będzie w stanie pracować. Raczej leżeć, co najwyżej zapewniając koleżance- techniczce wymaganą "obecność magistra".

Mając powyższe na uwadze- i pewne przemyślenia na spokojnie- odżałowałam superhiperatrakcyjną cenę z rezerwacji urlopowej od 2.06 i przeniosłam ją na październik. Miałam tam tzw. pakiet elastyczny, w razie czego mogę przenieść na jeszcze później, albo na wcześniej- w zależności od rozwoju sytuacji. Gdybym jej nie przeniosła i by przepadła- szefostwo i tak zwróciłoby mi taką kwotę, na jaką były papiery (rozmawiałam na ten temat!!!), a nie taką, ile by to kosztowało w tej chwili. Już naprawdę nie chcę się handryczyć i denerwować.

Podobno szefowa naprawdę chce mnie wysłać na ten urlop w czerwcu. Żeby nie płacić za niewykorzystany. Tylko jeszcze nie wiadomo kiedy. Skoro tak- na razie wstrzymam się z decyzją o pójściu na zwolnienie. Zresztą i tak miało to być w czerwcu. Poczekam, aż będzie po zabiegu i jak rozwinie się sytuacja. Te moje prochy to jednak dobre rozwiązanie "na przeczekanie", sama widzę, że jest lepiej, jestem spokojniejsza i nawet to czekanie już mnie tak nie przeraża. Szczerze- nawet nie mam czasu stresować się zmianą i pójściem "na nowe". To "pikuś" w porównaniu z tym, co mam teraz.

Do tego- tak naprawdę nie wiadomo, co lekarze znajdą w czasie operacji. I to też jest stres. Naprawdę szefowej nie zazdroszczę. Chodzi w tej chwili z cykającą bombą w brzuchu, strach o zdrowie, ba- o życie. I do tego wielka niewiadoma, co z firmą (która utrzymuje całą jej rodzinę), bo odchodzi filarowy pracownik, czyli ja.

(Ale nie, nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. A jak jakieś zaczynam mieć, to przypominam sobie sytuację z lutego i tzw."podwyżkę". I sposób zakomunikowania o niej. I momentalnie mi przechodzą wszystkie obiekcje).

Natomiast szkoda mi koleżanki techniczki. Bo- nie oszukujmy się- nawet jeśli szefowa będzie przywożona na leżenie w aptece a nie w domu- to ona sama będzie zasuwać całymi dniami. I po prostu prędzej czy później- obrazowo mówiąc- zostanie "zajeżdżona". 

Ale mam nadzieję, że ja już nie będę tego naocznym świadkiem. Dobrze, że zdążyłam złożyć to wypowiedzenie. W ostatniej chwili, żeby teraz nie mieć żadnych wyrzutów.

======================================

Młodszy wrócił z autostopu cały w skowronkach, już zapowiedział, że w przyszłym roku też jedzie. Tylko musi zebrać ekipę wcześniej, już zaczął namawiać znajomych. Dotarli na miejsce jako 113. para na 240 startujących. Jak na pierwszy raz i totalną improwizację- to i tak super. Cieszę się, że ma odwagę realizować swoje  pragnienia.

Dla równowagi Starszy walczy z częścią praktyczną pracy magisterskiej. Może w końcu skończy te studia... Rocznikowo- 3 lata po terminie. Pomalutku zaczynam mieć dosyć... Niby pracuje, ale dorywczo. I pomoc z domu jest zawsze bardzo mile widziana. Mimo wszystko- chciałabym, żeby już poszedł "na swoje" i zaczął ogarniać rzeczywistość z innej perspektywy, niż wieczny student...