23/2023

 

Nawet nie wiem, od czego zacząć. Może tym razem od końca...

W piątek późnym popołudniem odsiedziałam w bardzo długiej  kolejce do psych_iatry- prywatnie oczywiście. Nie wyrabiam. Kamień w żołądku, drżenie rąk, serio- obawiam się, że w takim stanie mogę komuś zaszkodzić.

Za 250 zł kupiłam sobie... spokój... Tzn. dostałam "coś na wyciszenie" (jeszcze nie zaczęłam brać, bo w piątek i sobotę preferowałam chmiel w płynie w ilości umiarkowanej- on też ma właściwości wyciszające). Ale- dostałam również obietnicę wystawienia zwolnienia jeśli okaże się, że nie jestem w stanie dłużej wytrzymać w tej pracy. A na to się niestety zanosi... 

W czwartek mijał ostateczny termin opłaty rezerwacji za wczasy od 2.06. Ponieważ miałam "łamaną" zmianę rano do 11. i potem od 17. do późnego wieczora - płatności dokonałam koło południa. Żeby zostało zaksięgowane i żeby rezerwacja nie "uciekła". W czwartek miała również zapaść decyzja o operacji szefowej. Do momentu płacenia nie wiedziałam jeszcze nic. Dopiero po ponownym przyjściu do pracy- czyli o 17. koleżanka powiedziała, że ją wypisali i wróciła do domu. Pytanie- o której wiedziała o wypisie i czy naprawdę ciężko było zadzwonić z powiadomieniem o sytuacji?

Operacja zaplanowana na 23.05. Duża. Brzuszna. Od momentu operacji do mojego wyjazdu- 10 dni. Kijowo na maxa. Ja naprawdę zdaję sobie sprawę z tego, że bardzo różnie może być, że nie wiadomo, co znajdą w środku, jak się będzie goić itd... Ale- rozmów na ten temat zero, na temat jakiegokolwiek rozwiązania problemu- jeszcze większe zero. Ucieczka i chowanie głowy w piasek. Na razie szefowa wróciła do pracy i 2 tygodnie pracujemy "normalnie".

Nic dziwnego, że mi się ręce trzęsą...

Po gruntownym przemyśleniu sytuacji postanowiłam iść kupić sobie spokój...

Co by było, gdyby cały ten młyn zdrowotny szefowej zaczął się w lipcu a nie w kwietniu? Mnie by już nie było. Wtedy niemalże z minuty na minutę musiałby zamknąć aptekę, bo zostałby do pracy sam technik. Sama do tego doprowadziła, na horyzoncie chętnych do pracy nie widać. Może wstawiłaby matkę- emerytkę- magistra pro forma... Ale to nie moja sprawa...

Wiem, jestem samolubna. Ale- gdy z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa nie zostanie mi udzielony urlop od 2.06 (i stracę wpłacone pieniądze)- do pracy też nie zamierzam chodzić. Ten kupiony spokój... Teoretycznie- do tej rezerwacji mam wykupiony pakiet elastyczny. Ale- primo- już za późno na bezstratne zmiany, a secundo- urlop był kupiony w "first minute" w takiej cenie, że teraz taki sam pobyt kosztuje 2x tyle. A tertio- już naprawdę nie mam na jaki termin zamienić, bo od lipca zaczynam nową pracę i nie wiem, w jakim czasie dostałabym wolne...

Więc... wiem, że nic nie wiem... Ręce się trzęsą, serce w gardle, kamień w żołądku, próg wybuchu z byle powodu na tego, kto akurat jest pod ręką bardzo mi się obniżył. Widzę, że jest źle...

Nie wiem, jak bym się zachowała na miejscu szefowej. Ona też ma problemy, żyje w strachu, co będzie, co znajdą, co będzie z jej rodziną (temat na dłuuugi inny wpis), jeśli będzie musiała zamknąć aptekę. Ale- przez 20 lat do tego kielicha goryczy kapało... Aż nakapało... A teraz to już leje się ciurkiem, choć winy niczyjej w tym nie ma... Taki los...

Z innej strony: Boję się. Boję się losu, że okrutnie się na mnie zemści za to samolubstwo. Z kolejnej strony- kto wie, czy to właśnie nie jest zemsta losu na szefowej za jej 20 lat patrzenia tylko na swoje interesy? Sama już nie wiem...

Byle do końca maja. Niezależnie od tego, jakie decyzje zapadną- w pierwszej połowie czerwca chodzić do pracy nie zamierzam. Trudno. Zamknięta apteka? Trudno. To na szczęście nie moja firma.Właśnie dlatego nigdy mnie nie ciągnęło do własnego biznesu. 

Muszę nabrać sił przed nowym. A teraz jestem wykończona... Na piątkowej wizycie lekarz, widząc moje trzęsące się ręce- już mi chciał dawać zwolnienie... Ale wtedy na pewno nie miałabym żadnych szans na wyjazd. W tej chwili jakaś 0,01% jest... Taką mam nadzieję...