9/2019

Po zamieszaniu związanym z przenosinami- czas wrócić do "normalności".
Ale to, co stało się w poniedziałek- dla mnie normalne nie jest. Otóż naszemu rodzinnemu diabetykowi (siostrzeniec Ślubnego, lat 16) w poniedziałek odebrano zasiłek pielęgnacyjny. Zbyt mały stopień niepełnosprawności, "sam się ubiera, jest samodzielny". "Lekki stopień" u osoby powyżej 16.roku życia nie uprawnia do zasiłku. Kropka. Nikt nie myśli, że w nocy ktoś do niego co 2 godziny wstaje, żeby zmierzyć cukier... I rano taka osoba jest kompletnie "nie do życia" nawet jeśli noc była w miarę spokojna. A często bywa, że nie jest... Nikt nie myśli, że te 180 zł w budżecie, który do tej pory spinał się z trudem albo wcale- jest przeznaczane właśnie na leki, a nie na "wzbogacenie się". Policzmy: Insulina- mniej więcej półtora opakowania miesięcznie- około 60 zł. Paski do pomiaru poziomu cukru- 8-10 razy na dobę- około 40 złotych. Do tego dochodzi nierefundowany osprzęt do pompy (jednorazowe pojemniki na insulinę 9-10 zł sztuka, przynajmniej 5 na miesiąc), trzeba dokupić parę zapasowych wkłuć poza refundacją "na wszelki wypadek"- jedno to około 30 złotych... To tylko te wydatki najbardziej oczywiste, o części pewnie nie wiem... I tym sposobem nasz wspaniały system "ochrony zdrowia" z cukrzycy typu I u szesnastolatka zrobił chorobę wyleczalną. Brak mi słów...