25/2023

Jestem. Żyję. Ale...

Dzieje się, oj dzieje... 

Po raz kolejny potwierdziła się stara zasada, że lekarze boją się pacjentów "z branży". Bo jak coś ma się spier... to się na pewno spier...

Szefowa miała operację 2 tygodnie temu. Usunęli wszystko, dołem i laparo_skopowo. Opracowywali laparo_skopowo zastarzałe zro_sty. Podczas usuwania wszystkiego tor_biel czyli powód ope_racji- pękła i się rozlała, trzeba było czyścić... Generalnie armagedon. Ale bez cięcia brz_ucha.

Szefowa odleżała swoje 10 dni w szpi_talu, skończyła szpit_alną kurację antybiotykową, wyszła w piątek. 

Ale co do jej ewentualnego powrotu- dogadać się absolutnie nie szło. Dlatego podjęłam decyzję, że we wtorek- czyli wczoraj- idę po południu do lekarza i od dzisiaj do końca czerwca idę na zwolnienie.

Nie udało się.

Już w poniedziałek koleżanka (która z szefową jest na ty, bo koleżanki z podstawówki) mówiła, że coś się szefowej dzieje. Że bardzo źle się czuje, pla_mi i zamiast być lepiej- jest gorzej. We wtorek rano sms- że jedzie do szpi_tala. 

I do domu nie wróciła. Została przekierowana do innego, z rozszerzoną chir_urgią. Bo okazało się, że pojawiły się komplikacje. Wewnętrzne rozpuszczalne sz_wy zanim zmiękły- zdążyły poharatać jel_ito gru_be. (albo w czasie rozdzielania zros_tów ktoś coś dziabnął za daleko, ale teraz już się nie dojdzie...). Teraz jest robiona diag_nostyka, w zależności od rozległości uszkodzeń albo będą zaszywać dziurki- albo- co niestety nie jest wykluczone- wyłaniać sto_mię, robić jakieś dojście do żywienia poza_jelitowego. Nie znam się na tym, generalnie masakra. Zimno mi się robi na samą myśl. Nawet łatania pewnie nie da się zrobić laparo_skopowo, nie mówiąc o czymś rozleglejszym.

Konkluzja jest taka, że do końca czerwca szefowa raczej nie wróci. Nie ma co liczyć...

No dobra... Nie zrobię tego koleżance, ona zostanie sama. A jeszcze nie wszystko co niezbędne umie. Na razie moje zwolnienie odleciało z prędkością światła. Stwierdziłam, że gdybym w tej chwili poszła na zwolnienie, to może i bym odpoczęła- ale niestety chyba nie potrafiłabym potem spojrzeć w lustro. 

Dzisiaj rano przedyskutowałam z załamanym szefem parę kwestii dotyczących funkcjonowania apteki. Żeby był świadomy, że my we dwie też nie damy się "zajeździć". Jest kwestia jakichś dyżurów, które trzeba oddać, pracy w soboty- a skoro mam nie mieć nadliczbówek (NIE CHCĘ!!!), to trzeba skrócić godziny otwarcia. I ostatnia kwestia- powiadomiłam szefa, że ostatnie 4 dni czerwca niech traktuje jak urlop na żądanie. Nigdy z tej opcji nie korzystałam. Że informuję go teraz, żeby potem nie było niespodzianki. Ja pewne rzeczy też muszę pozałatwiać i potrzebuję czasu. 

Nie odpocznę niestety. Chyba że coś się wyklaruje w taki sposób, że jednak pójdę na to zwolnienie. Chociaż wolałabym nie być do tego zmuszona własnym stanem zdrowia. Jedno jest pewne- nikt mi nie będzie mógł zarzucić, że postąpiłam nie fair. 

Natomiast w kwestii mojego wypowiedzenia usłyszałam do tej pory tylko: "Może je pani wycofać w każdej chwili i zapominamy o sprawie".  Ani słowa o zmianie warunków zatrudnienia. Więc- mimo całego mojego współczucia dla szefowej- 30.06.2023 będzie ostatnim moim dniem pracy w tej firmie. 

Do pełnych 20 lat pracy tutaj zabraknie mi 27 dni.

Zresztą nie zamierzałam się wycofywać. Jak się powiedziało A- to trzeba i dalsze litery....