1/2020

Nowy Rok nie przyniósł cudu, niestety...
Mama jest coraz słabsza, ma coraz większe kłopoty z oddychaniem. Zrobienie kilku kroków do łazienki zaczyna być problemem... I... nie chce do szpitala...  Chociaż tam może dostałaby tlen, może silniejsze leki przeciwbólowe... Może odeszłaby w spokoju, bez bólu... Świąteczne maratony "w międzyczasie" nie ułatwiają podjęcia decyzji, dzień-dwa pracy, potem trzy dni długiego weekendu... Zero sensownej obsady lekarskiej, dyżuranci "z łapanki"...

Z końcem zeszłego roku w powiecie nie ma domowej opieki hospicyjnej, bo skończył się kontrakt. Dotychczasowi pacjenci zostali rozdzieleni pomiędzy "sąsiadów". Coś tam działam, ale musimy poczekać w kolejce. Raczej nie zdążymy...
I na chemię też już raczej nie pojedziemy...

Wszyscy pogodziliśmy się z nieuchronnym... O ile w ogóle można się z czymś takim pogodzić. Najbardziej boli patrzenie na cierpienie...

Chodzę do pracy, w trybie "light", bo jeszcze tylko dzięki niej jakoś się trzymam... Chaos w przepisach dotyczących realizacji recept wymusza koncentrację i "niemyślenie" o tym, co czeka na zewnątrz... Kiepsko sypiam, ale nie chcę nic brać... Kilka stron książki, tracę wątek, oczy się zamykają, odkładam czytnik... i kwadrans się wałkuję... Znów sięgam po czytnik, znów kilka stron, znów tracę wątek, odkładam- i znów zero spania. I tak 4-5 razy, zanim w końcu mnie odetnie.
Wiem, przejdzie... kiedyś... niestety, raczej szybciej, niż później...