26/2023

 

Doczekałam się.

Wczoraj piekło zamarzło 😉

Wczoraj szef: 

- Chciałbym chwilę porozmawiać na spokojnie. Mam pytanie, nie musi pani oczywiście na nie odpowiadać natychmiast. Nawet lepiej będzie, jeśli się pani z tym prześpi. Czy jeśli spełnimy pani oczekiwania finansowe- czy byłaby pani skłonna wycofać wypowiedzenie?

- Nie muszę czekać, mogę odpowiedzieć od razu. Nie. NIE. Tydzień temu rozmawiałam z przyszłym pracodawcą, są podjęte pewne ustalenia, nie będę się teraz wycofywać.

- Ale przecież można.

- Ale ja obiecałam. I jestem osobą słowną, jak- mam nadzieję- do tej pory przez 20 lat zdążył się pan przekonać. Nie będę tego odkręcać. Decyzja jest podjęta.

- No cóż, ale gdyby jednak, to my jesteśmy otwarci... Może niech pani pomyśli jeszcze...

No żesz... k... !@#$%^&**&^%$!@#$%^&!!!!!!!!!!!!!!!!!  Myślę nad tym od połowy lutego. Jak na razie oficjalnie- powody są finansowe. Chcę rozstania we w miarę neutralnej atmosferze. Czy szef naprawdę chce usłyszeć wszystkie żale???  I jak to???!!! - w marcu praktycznie bez słowa przyjęto moją rezygnację, w kontekście wynagrodzenia u nowego pracodawcy brzmiało "nie stać nas". A teraz - nie wiem- wygrali na loterii, że raptem można??? 

Wiem!!! Bo raptem zabraknie człowieka do zapier.... i ta osoba, która zostanie- będzie musiała robić wszystko. A nie bardzo umie i ogarnia. Ale głównie chodzi o zapier... Świątek, piątek i każda sobota. NIE!!!

Skąd oni się urwali? Takie negocjacje podejmuje się najpóźniej w momencie złożenia wypowiedzenia. Albo jestem potrzebna- albo nie. Widać do tej pory nie byłam, nie zamierzam się narzucać. A nie- dwa tygodnie przed moim definitywnym odejściem. Bo się obudzili, że nie dadzą rady. Bo się raptem okazało, że stan zdrowia szefowej nie pozwoli na jej szybki powrót. Ba- nie wiadomo, czy do końca czerwca w ogóle wyjdzie ze szpit_ala. I nie będzie miał kto zasuwać. Z dalszych moich przemyśleń- szefowa za kilka miesięcy wróci, po czym stwierdzi, że jednak nie, nie będzie jej stać na taką pensję dla mnie. I co- obniży mi wynagrodzenie? Albo zwolni? Wolę się nie przekonywać na własnej skórze i odejść na własnych warunkach. Bez zapier... przez całe wakacje, za "dziękuję" albo i nie.

W razie dłuższej nieobecności kierownika apteki - powyżej 30 dni- musi on wyznaczyć zastępcę. Oficjalnie, ze wszystkimi pismami do organów nadrzędnych. A jak ja odejdę- nie za bardzo jest komu powierzyć kierow_nictwo. Ale spoko, matka szefowej (pod osiemdziesiątkę) stale figuruje na liście zatrudnionych. Więc jakby co- sytuacja nie jest aż tak tragiczna, żeby zamykać. Kierownik na papierze będzie. A jak będzie faktycznie- wolę nie wiedzieć. Nie będzie mnie już to dotyczyć. Kropka.

Stan zdrowia szefowej jest ciężki. W tej chwili jest na bezreszt_kowym odżywia_niu pozaje_litowym. Zero normalnego jedzenia. Czekają, może jel_ito się zregeneruje i zaskl_epi. Chociaż tak bardziej to jest trochę gra na zwłokę, żeby maksymalnie długo odczekać po poprzedniej operacji, nie obciążać organizmu kolejną narko_zą. I może- w razie konieczności zabiegu- liczą na to, że obejdzie się bez sto_mii. Że uda się to jakoś zaszyć. Ale na razie to gdybanie... 

W każdym razie- ja coraz bardziej czuję, że jestem "na wylocie". Staram się zakończyć maksymalnie dużo spraw, które normalnie mogłyby poczekać. I- staram się pozrywać wszystkie nitki- realizuję wszystkie rozpoczęte dla siebie kilka miesięcy temu recepty. Nawet, jeśli tych leków teraz akurat nie potrzebuję. Ot- takie symboliczne zamknięcie...

==================================  

Czasem przez głowę przemknie myśl "tam najlepiej, gdzie nas nie ma". Ale będzie na pewno inaczej. Może normalniej. I raczej na pewno- z ciepłą wodą w kranie, której nie wyłączono "dla oszczędności". I z chodzącą w razie potrzeby klimatyzacją, a nie włączaną tylko wtedy, kiedy już naprawdę wszystko popłynie...